Luisteren naar de fluistering

Dat lukt niet, als je hoofd overloopt en de dagen tot aan de rand gevuld zijn. Het lukt MIJ niet. Terwijl die fluisteringen ook in de loop van de tijd steeds harder werden - en ik steeds beter in het negeren. Geen tijd. Geen puf. Geen zin. Het is te spannend. Maar wat je blijft negeren, komt ergens anders weer naar boven. Net als dat je een gevulde ballon niet onder water kunt blijven duwen. Het kost gewoon te veel. Op den duur put het je uit en komt ie toch naar boven. Met alle kracht die het in zich heeft. Of hij loopt leeg. Weg fluistering…

Heb je Big Magic, van Elizabeth Gilbert gelezen? Ik wel. Wat me bijbleef: dat een idee rondreist om een mens te vinden die het tot uitvoer wil brengen. En als er keer op keer geen gehoor aan wordt gegeven, reist het verder. Op zoek naar een wél ontvankelijk persoon.

Ik ben dus de hardhorende. De keren dat ik wél gehoor gaf aan een fluistering en er mee aan de slag ging, waren heerlijk. Zoals dit, hier, de woorden die je nu leest: het ene moment bedenken dat je een ‘verslag’ wil van je sabbaticaltijd, en een uur of twee later een domein, website en een eerste blog ‘op papier’ hebben staan. Ik stuiterde van de energie. Omdat het iets was wat door me héén stroomde, in plaats van dat het aan me voorbij schoot. En omdat ik eindelijk lege tijd had en geen ‘to do’ lijst die me achtervolgde, kon ik de fluistering luid en duidelijk horen.

‘Andere keer, nu geen puf, ik moet er even niet aan denken’ - dat waren mijn standaard reacties. En nu, nu ik gehoor gaf aan een fluistering, ontdekte ik weer wat dat oplevert. Dit is De Bedoeling, dat voel ik door mijn hele lijf. Het is de bedoeling om te genieten, om dat te doen waartoe je je geroepen voelt, om iets te scheppen, vorm te geven, naar buiten te brengen. Voor jou kan dat iets heel anders zijn, hè. Mijn weg is niet jouw weg. Maar het kan een zijpad zijn wat je in durft te slaan. Iets doen puur voor het plezier er van, van er bezig mee zijn. Om daar de energie, de verbinding, de vreugde van te voelen.

Het gaat een thema worden, de komende maanden, in deze TussenTijd. Gehoor geven aan de roep, aan de fluisteringen. De roep om iets te maken, iets te doen, iets tot leven brengen. Dat rondreizende idee dat mij heeft gevonden en aan mijn deur klopt: daar de aandacht te geven. En als beloning kunnen voelen wat dat met me doet, zonder dat het een business, een project, een resultaat moet worden. Zonder ‘nut’, behalve voor mezelf. Geeft het woord nuttig weer een heel eigen lading...