Ontspannen - en hoe dat niet vanzelf gaat

Ontspannen. Met de benen omhoog. Lummelen. Niksen. Ik vind het het moeilijkste wat er is. Ook in deze TussenTijd. Omdat ergens in mijn achterhoofd een geniepig stemmetje blijft roepen dat ik het éérst moet verdienen. Dat er nog zoveel dingen liggen die 'gedaan' moeten worden. En dat het BELANGRIJK is om dat éérst te doen.

In de loop van de tijd heb ik geleerd dat als ik naar dat stemmetje luister, dat ik dan nooit even rustig voor me uit kan staren. Terwijl ik zo ontzettend kan verlangen naar lege tijd, naar 'even niks'. Omdat juist in die tijd er magische dingen kunnen gebeuren. Kleine dingen. Betekenisvolle dingen.

​Deze TussenTijd beschouwde ik als één lange periode waarin in eindelijk aan die lummeltijd toe zou komen. Ik zou niks hoeven. Er zou van alles kunnen.

Nou... ik had even geen rekening met mezelf gehouden. Met de patronen en overtuigingen die ik jarenlang zorgvuldig heb gecultiveerd. Onbedoeld he, maar toch. Ze zijn er. En pas als ik me er bewust van ben, ontstaat er een mogelijkheid om het ánders te doen.

Gisteren besefte ik een paar dingen. Ik ben 'voorbij de helft' van deze TussenTijd. En ik voelde me niet oké. Het was tijd om eerlijk te zijn, tegen mezelf. Ik had mijn dagen (weer) volgepropt met nuttige, interessante dingen. Een podcastlijst van heb-ik-jou-daar. Stapel boeken. Een intensief jaartraject. En ik zou eindelijk toekomen aan alle leuke en handige cursussen die ik in de afgelopen jaren bij elkaar heb verzameld en 'ooit' wel af zou maken.

Ik vulde mijn dagen met deze cursussen. Nieuwe dingen leren. Nuttige dingen leren. Investeren in straks, als ik uit deze tijd kom en weer 'begin met werk'. En ik ging weer met hoofdpijn naar bed. Stond met hoofdpijn op. Een akkefietje van de week maakte dat mijn bloeddruk de pan uitrees, en het lukte me maar niet om die omlaag te krijgen.

Het is tijd voor nieuwe afspraken. Een ander ritme. Een die recht doet aan mijn intentie voor deze TussenTijd. Ik wil het anders, nu, maar ook straks, als deze periode voorbij is. Dus ik begin weer, opnieuw, met tijd voor mezelf. Waar heb ik behoefte aan? Waar verlang ik nu naar? Wat zou goed zijn voor mij, nu? En het nuttige, de eindeloze klussenlijst, die schuif ik even op...